Ervaringen met Rituelen

Vuurritueel: 6 augustus 2008
Het vuur brand en we zitten er gezamenlijk omheen. Flashbacks aan mijn tijd dat ik op scouting zat schieten aan me voorbij. Die ene keer dat ik als 10-jarig meisje op kamp was en er een enórm kampvuur was aangelegd waar we met zijn vijftigen omheen zaten. We zongen liedjes, begeleid door een gitaar. We bakten broodjes aan een stok. Vuur maakt gezellig, hoe destructief het in feite ook is.
Nu is het anders. Het vuurt is klein maar geeft toch veel warmte af. Mijn gezicht, handen en borst voelt warm aan, beschenen door de oranje gloed van het vuur. Mijn rug voelt koud. Het is de lijzijde van mijn lichaam. Gehuld in de schaduw. Ik voel de dualiteit strijden in mezelf en eer de warmte en kracht van het vuur in stilte.

We pakken elkaars handen en vormen een kring om het vuur, dezelfde beschermende kring als het vuur met zijn warmte uitstraalt. Zacht beginnen we te zingen en nodigen alle aanwezige landgeesten, gidsen, windrichtingen, helpers en spirits uit en tot slot de geesten van het vuur. Terwijl we zingen en aanroepen knettert het vuur, opgegeten takken vallen ineen en vervormen het vuur continue. Als we de wezens en geesten van het vuur uitnodigen laait het vuur ineens op. We zijn gehoord, ze zijn aanwezig.
Dan zonderen we ons ieder voor zich af. Het is tijd voor reflectie en meditatie. Wat willen we loslaten?
Ik zit tegen een boom, net buiten de lichtkring van het vuur. Even verderop zie ik de andere covenleden zitten, ieder bij een andere boom, of gewoon even buiten de lichtkring. Als ik mijn ogen sluit verzink ik al snel in meditatie. ‘Loslaten’ is het thema van dit vuurritueel, zoals de meeste vuurrituelen trouwens. Vuur transformeert, niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk, innerlijk.

Wat wil ik voor mijzelf loslaten waardoor transformatie in mezelf kan ontstaan?
Ik zie beelden van de afgelopen tijd aan mij voorbij trekken. Er is genoeg gebeurt dat ik achter me zou willen laten, maar is het niet een deel van mezelf, van wie ik nu ben? Kan ik dit wel loslaten?
Twijfels spelen op en likken als vuurvlammen aan mijn gedachten. Het zijn de stemmen achter in mijn hoofd die me aan het wankelen proberen te brengen. Ik schuif ze langzaam opzij en probeer niet naar mijn hoofd, maar naar mijn hart en ziel te luisteren.
Onderweg naar het vuur kijk ik om me heen wat Moeder Natuur mij aanbiedt als offer. Takjes, blaadjes, een eikeltje, een veertje… Het gaat allemaal in het bruine lapje waar ik een offerzakje van vouw. Ik stop er nog een door mijzelf bekrachtigt briefje bij waar ik in gedachten op heb geschreven wat ik het vuur wil offeren. Alle gedachten en herinneringen eraan staan er op. Ik bind het offerzakje met een rood stuk wol dicht en neem mijn plek tussen de anderen bij het vuur weer in. De anderen hebben ook hun zakje dichtgebonden ten teken dat we verder kunnen met het ritueel.
Iemand begint te trommelen, de rest zingt een vuurmantra. Samen dansen we om het vuur. Er ontstaat zelfs een soort trance, en steeds wanneer iemand zich daartoe geroepen voelt word er een offerzakje aan het vuur geschonken. De vlammen eten de herinneringen en eigenschappen gretig op. Salamanders kruipen over de stof, de geschenken die er in zitten onthullend en eveneens opetend, totdat er niets meer van over is. Letterlijk niet, maar figuurlijk ook niet.
Een voor een stoppen we met zingen, de trommel stopt als laatste met een dreun voor iedereen apart. Vlakbij. De trillingen zijn voelbaar in ons lijf en halen ons direct uit onze trance.
We danken de vuurgeesten voor hun dienst door salie in het vuur te gooien. De saliegeur is heerlijk!
Het is goed zo, het vuur heeft ons gehoord en geholpen. Het ritueel is voorbij en we danken alle aanwezige helpers, gidsen windrichtingen en landgeesten.
Schoon en gezuiverd door het vuur doven we het met wat scheppen zand en keren daarna terug naar huis. Weer een ervaring van een mooi en krachtig ritueel rijker.

Lunadea, een website over Hekserij, Godin Diana, Stregheria, Magie en Kruiden