Ervaringen met Rituelen

Toewijding aan mijn Godin Diana: juni 2002
Mijn toewijding aan Diana was een ritueel dat ik zelf heb geschreven en voor mezelf deed. Het bestond eigenlijk uit twee delen:

1 deel was een meditatie thuis. Dat zou mijn eigenlijke toewijding zijn maar ik was zo gespannen dat ik er helemaal niets van merkte.
Nog geen week later zat ik in de tuin in het zonnetje en kreeg de onbedwingbare behoefte om het park in te gaan, dicht bij de natuur te zijn..... dus dat deed ik.

Het was een mooie dag, en het was aan het eind van de middag toen ik het park bereikte. Toen nog een fijn en ongerept stuk natuur midden in de stad. Helaas hebben ze er niet veel later een gecultiveerd park van gemaakt. Ik was dus goed op tijd, maar dat wist ik toen nog niet.
Het was er rustig. De zon scheen en begon al richting de horizon te zakken toen ik me op het gras neerlegde en mijn ogen sloot voor een meditatie. Ik lag vlak bij de bomen en struiken en voelde hoe ik leek weg te zakken in de aarde en hoe de takken over me heen leken te buigen. Alsof ze me wilden beschermen.
Na een tijdje leek het weer lichter te worden, wat gek was omdat het tegen schemeringstijd liep. Ik was blijkbaar ver weg gezakt in de meditatie en begon er nu weer langzaam uit te komen. Vlak voordat ik mijn ogen opende hoorde ik de wind fluisteren: zoek me, ik ben er, je zult me vinden.
Daarna gingen mijn ogen open en zag ik dat de lucht nu paars en roze gekleurd was. Het was een schitterend schouwspel, en ik was blij dat ik het park was ingegaan.

Nog nadenkend over wat ik had gehoord besloot ik de rest van het park ook door te lopen. Ik voelde me goed, het was nog steeds lekker buiten en de meditatie werkte nog licht sluimerend na.
Niet ver van de plek waar ik had gelegen liep het pad richting een brug. Mijn oog werd getrokken naar iets dat naast de brug tussen de takken van een hulststruik hing.
Het was een briefje, vastgebonden met een paars lint, waarop stond: einde van de zoektocht.
Mijn ogen vulden zich automatisch met tranen. Zij was hier, en ik had Haar gevonden. Er stak een licht briesje op, en een grote kraai kwam aanvliegen en ging niet ver van mij vandaan op de reling van de brug zitten. Allen tekenen ter bevestiging dat Diana hier was; daar waar de natuur is.

Als dank heb ik Haar mijn woord gegeven, een gelofte afgelegd en dit in het zand geschreven. Ik heb er een traan op laten vallen en er een haar van mezelf bij begraven. Dat was voor mij voldoende. De dag was om, ik had Diana gevonden en mijn gelofte gedaan.

Lunadea, een website over Hekserij, Godin Diana, Stregheria, Magie en Kruiden