Ervaringen met Rituelen

Toetreding tot de coven: 10 februari 2001
De eerste keer dat ik bij een coven aanwezig was, was een open jaarfeestviering in mijn oude woonplaats. Een vriendin had me bij wijze van verjaardagscadeau naar deze avond meegenomen. Ik was heel benieuwd, maar helaas viel de avond erg tegen. Veel ritueel of bijzonders kregen we niet te zien, en informatie werd er ook niet uitgewisseld.
Die avond heb ik hogepriester M. ontmoet, die me uitnodigde om eens bij hem in de coven te komen kijken. Zo gezegd, zo gedaan en dus begaf ik me twee maanden later richting Nieuwegein. Dat was waar hij in huiselijke kring zijn coven leidde; Cobra genaamd. Toen (2001) nog zijn eerste coven, met 7 jongeren in de leeftijd van 19-26 jaar. Twee jongens en vier meiden.

Die avond werd ik ondervraagd en gewogen. Elk antwoord werd onthouden en na een half uur mocht ik me terugtrekken in één van de kamers boven. Beneden in de huiskamer barstte een discussie los: zou ik in hun groep passen?
Na een tijdje kwam M. naar boven: gefeliciteerd! was het antwoord, en daar achteraan: "Het is ongebruikelijk, maar omdat V. en A. ook net nieuw zijn en vanavond hun toetreding krijgen, mag jij ook gelijk blijven en je toetreding krijgen, als je wilt."
Ik was er nu toch en besloot te blijven. Vol zenuwen en spanning, want dit had ik niet verwacht!

Ik zat weer in een andere kamer boven. Ritueel gedoucht, geblinddoekt en in een ritueel gewaad gekleed die ik voor de gelegenheid mocht lenen van M. Allerlei vragen spookten door mijn hoofd toen de duisternis me leek op te slokken. Gedempte tonen klonken vanuit de woonkamer beneden me, maar precies horen wat er werd gezegd of gedaan kon ik niet.
Na wat een eeuwigheid leek werd ik opgehaald en nog steeds geblinddoekt meegevoerd naar de cirkel. Door de blinddoek heen kon ik enkel de flakkering van kaarslicht zien. Het geel/oranje licht gloeide me tegemoet. "Wat zijn de wachtwoorden?" werd me gevraagd en even kreeg ik het benauwd. Wachtwoorden? Maar als vanzelf vloeiden ze over mijn lippen en mocht ik naar voren stappen de cirkel in.

Phoenix was degene die me op een stoel neerzette. Samen met de andere 2 toe te treden covenleden zaten we in een driehoek in het midden van de cirkel. Toen mijn blinddoek eindelijk werd afgedaan en me naar mijn heksennaam werd gevraagd overspoelde de aanblik van de eerste heksencirkel en het eerste gezamenlijke ritueel me als een golf van Liefde en Vertrouwen. De indrukken van alle personen in een gewaad, de athame's die op ons gericht waren, de kamer verlicht door kaarslicht, weerspiegeld in de grote spiegel achter het altaar, waren zo intens en indrukwekkend dat deze me nu nog een gevoel van eerbied geven als ik er aan terugdenk.

Lunadea, een website over Hekserij, Godin Diana, Stregheria, Magie en Kruiden