Ervaringen met Rituelen

Een Esbat / Maanfeest: april 2009
Ik ben onrustig. Vanacht heb ik slecht geslapen, en de kinderen eveneens. Het een heeft niet met het ander te maken maar we slapen altijd slecht als het volle maan is. Al meimerend realiseer ik het me pas. Ik schuif de gordijnen opzij en kijk naar buiten; ja hoor, het is volle maan! In al haar pracht staat ze me aan de hemel toe te fonkelen.
Ik besluit naar buiten te gaan, geef mijn man een kus, pak mijn jas en stap naar buiten voor een spontaan vollemaansritueel.

Buiten ga ik in het gras liggen, op zo'n manier dat ik de maan goed kan zien. Ik sluit mijn ogen en voel die het maanlicht mijn huid beroerd. Het is fijn om zo te liggen, alle spanning en drukte van de dag glijdt van me af de aarde in en tegelijkertijd voel ik hoe ik mezelf oplaadt aan het maanlicht.
Vreemd eigenlijk, hoe een weerkaatsend hemellichaam zoveel kracht op je kan uitoefenen. Maar al liggend probeer ik de maan niet rationeel te zien. Mijn gedachten vertragen, ik stel mij open voor de Godin en zie haar even later lachend aan mijn voeten staan, op de plek waar ik even daarvoor de spiegel en het glas water had neegezet om later tijdens dit spontane ritueeltje de maan mee neer te halen. De Godin. Ik kijk naar haar; een mooie vrouw in het zilverwit, half doorschijnend en lichtgevend.
In gedachten ga ik rechtop zitten en dan staan. Als ik achter me kijk zie ik mezelf vredig in het gras liggen. De Godin reikt me haar hand en ik neem hem aan. Dan pakt ze mijn andere hand en met gekruiste vastgehouden handen vormen we een lemniscaat. Het symbool van eenheid. Eenheid tussen Godin en vrouw. Ik voel mezelf warm worden van liefde voor de Godin, deze gestalte van pure kracht, liefde, moederlijkheid en eenheid.
Ze kust mijn voorhoofd, laat los, draait zich om en verdwijnt weer in het maanlicht. Ik kom terug in mezelf, met een warme glimlach om mijn lippen.

De spiegel met het glas water staan nog op dezelfde plek. De maan neerhalen hoeft nu niet meer. Zij was immers tijdens mijn meditatie al zelf uit vrije beweging neergekomen.
Ik onderdruk de neiging om de Godin te bedanken. Zij doet dit immers uit liefde, en bedanken voor iemand liefde doe je niet. dat is oneervol. En dus doop ik - een blik werpend om de maan - mijn vinger in het water en zegen mezelf ermee door een triskel op mijn voorhoofd te tekenen.
Heilig water, vloeibaar zilver, water van de Vrouwe van de nacht,
vervul mij met wijsheid en nieuwe kracht.
Ik sluit mijn ogen even om het effect hiervan te ervaren. Mijn voorhoofd en kruin tintelen.
Daarna giet ik een deel van het water in een schone fles om later nog te grbruiken tijdens rituelen. De rest geef ik terug aan Moeder Aarde.

Het was een mooi en fijn ritueel, dat me veel rust heeft gegeven. Die nacht slaap ik als een blok. Ondanks de volle maan...

Lunadea, een website over Hekserij, Godin Diana, Stregheria, Magie en Kruiden