Ervaringen met Rituelen

Beltane in Glastonbury: mei 2011

Ineens zag ik hem in de verte uit het landschap opreizen; de Tor. Dit was geen plaatje in een boek, of op Internet, maar dit was hem ècht! Een gevoel van euforie maakte zich van mij meester. We waren in Glastonbury!
Een uur later liepen Mike en ik de berg op. Links van ons, tussen de gele bloemen in het grasveld, stonden een man en vrouw die werden gehandfast. Bovenop de Tor, waar het overigens flink waaide, vroeg een man zijn vriendin ten huwelijk. De liefde hing in de lucht, het was Beltain-weekend! Dit was de reden waarvoor we hier waren. Meiavond, Walpurgisnacht, Beltane. Het feest van de geliefden, en nu stond ik hier met mijn beste vriend, en mijn man nog thuis.

Toch heb ik Beltane dit weekend ten volle beleefd. Elk moment van de dag dat we daar waren was bijzonder. In Glastonbury loopt de tijd anders. Tijd bestaat er niet, het is een plek tussen de werelden en dagen lijken langer te duren. Een dag in Glastonbury voelt gevoelsmatig aan als 2. De energie is er anders, drukkend, magisch geladen, en iedereen die er komt moet er eerst 1 of 2 dagen aan wennen, wat bij mij resulteerde in knallende hoofdpijn en de eerste 2 dagen vaak tussendoor even op bed liggen met een paracetamol, maar zondag was ik er aan gewend en heb een topdag gehad. Glastonbury is ook een plek waar spontaan kleine ritueeltjes ontstaan: een bloemetje leggen bij de White Spring, een kaarsje branden bij de Red Spring, een lintje binden om de takken van The Holy Thorntree, een meditatie op een mooie plek, een ballon met wensen erop geschreven oplaten vanaf de Tor... Overal zie je als je goed kijkt kleine altaartjes voor de Godin en The Green man. Niemand die ervan opkijkt als je daarbij stil blijft staan en even mediteert. Niemand die je bevreemd aankijkt omdat je een gewaad draagt en een bloemenkransje in je haar. Het past gewoon bij het moment.

Zaterdagochtend: het is 6 uur als ik onderaan de Tor op mijn hurken bij de 2 stenen zit die het begin van het labyrint op de Tor markeren dat ik zo meteen ga lopen. Ik sluit mijn ogen en probeer contact te maken met de energie van de Tor en de heuvel. Als ik naar de top van de heuvel kijk zie ik een waas aan kracht eromheen hangen. Er springt een zwart konijntje op het gras. Het kijkt me aan en gaat me voor op de weg van het labyrint. Ik doe mijn schoenen uit en loop de daaropvolgende 2 uren blootsvoets het pelgrimspad, dat vol staat met brandnetels en distels, maar het deert me niet. In gedachten verzonken zet ik stap voor stap tot ik bovenaan bij de Tor sta. Het labyrint is een oeroud pelgrimspad en inwijdingspad. Ik heb hem nu opgelopen met zonsopgang om hem ooit met zonsondergang terug te lopen.

Glastonbury maakt veel in mij los. Mooie momenten wisselen elkaar in rap tempo af. Meditaties waarin ik mezelf beter leer kennen, het pelgrimspad, ontmoetingen met mooie mensen, zingen, dansen, het draagt allemaal bij aan de Beltainsfeer die er hangt. Het werden 4 mooie dagen vol bijzondere gebeurtenissen.

We staan naast The Red Spring in de Challice Well Garden. Mike doopt zijn vinger in het water en zegent me. Ik doe hetzelfde bij hem. Hetzelfde doen we later ook bij de White Spring met zijn helende, krachtige water. Om deze tweede bron is een tempel gebouwd die van binnen lijkt op een onderaardse grot. Als ik begin te zingen galmt mijn stem rond in de donkere, door kaarsen verlichtte ruimte en voel ik de trilling ervan door mijn lichaam gaan. Verderop in de ruimte begint iemand mee te drummen op het ritme van ons lied voor Moeder Aarde.

Een uur later dansen we in spiralen om het Beltanevuur op één van de grasvelden van de Challice Well Garden, dansend en zingend, met nog 100 anderen. Het is vroeg in de ochtend maar iedereen is blij, vol energie en er hangt een verbroederende sfeer. We springen één voor één over het vuur, een oud ritueel om iets nieuws te beginnen en dat de kracht van het vuur mee te geven. Daarna knopen we lintjes aan The Holy Thorntree. Een nazaat van de originele Thorntree die vorig jaar helaas is omgehakt door en stelletje onverlaten. Maar hij is niet klein te krijgen en ontspruit gewoon weer. Gelukkig. Overal in Glastonbury zie je lintjes aan takken en bomen geknoopt, in kleine ritueeltjes door mensen opgehangen. Om ziekte te verdrijven, met een wens geknoopt of om ergens kracht aan mee te geven.
Bij dit meifeest hoort ook een meipaal. Sterke mannen dragen de paal de cirkel binnen. Alle dames en vrouwen juichen de paal toe, opdat het overeind gezet kan worden en iedereen daarna met linten eromheen kan dansen. Ook nu weer heerst een uitgelaten en vrolijke stemming, mede door de symboliek die bij de paal hoort. Vrouwen met bloemenkransen dansen de meidans. Mensen slaan de maat op trommels en iedereen zingt een lied om de maat aan te geven, totdat de linten zijn opgewonden en het feest voorbij is.

Een bezoek aan Glastonbury is niet compleet zonder een bezoek aan de Abbey. Mooi en indrukwekkend maar de sfeer is er totaal anders dan op de andere plekken waar we dit weekend veel tijd doorbrachten. Ook zijn we nog naar de 2 heilige eiken even buiten Glastonbury gelopen. Twee machtige en enorm dikke eiken die, tezamen met heel veel soortgenoten, ooit een laan hebben gevormd naar de Tor. Dit zijn de enige overgebleven 2. Ze zijn zó dik dat je het haast niet kunt geloven. De een is dood en wit (de man) en de ander donker en leeft nog (de vrouw): Gog en Magog worden ze genoemd. Ook hier weer kwam de man-vrouw symboliek naar voren. Een thema dat je in heel Glastonbury continue tegen komt.

Maandag was de reis voorbij. Veel eerder dan we hadden gewild, maar het was ook wel goed zo. We hebben alles gezien dat we wilden zien, alle mooie en magische plekken van Glastonbury bezocht. We hebben rituelen bijgewoond, veel geleerd, veel nieuwe ideeën opgedaan, veel bijzondere momenten gekend en het was goed zo. Tijd om naar huis te gaan en alles een plekje te geven. En zo blijft er ook weer wat over om van te dromen en naartoe te leven, want dat we hier terug gaan komen is zeker!

Merry meet, merry part and merry meet again...

Lunadea, een website over Hekserij, Godin Diana, Stregheria, Magie en Kruiden