De Maan

Het is ochtend, vroeg in de ochtend. Overal is het nog donker, hier en daar hoor ik een vogel die zijn stem laat horen. Hier en daar zie ik de schim van een kat vluchtig wegschieten. Maar nog nergens zie ik een menselijk teken van leven. De gordijnen zijn dicht en de meeste mensen liggen nog te slapen. Slechts hier en daar zie ik licht branden maar tot nu toe ben ik de enige die zich op dit vroege uur op straat waagt.
Plotseling voel ik het… dat gevoel dat ik altijd krijg wanneer het volle maan is. Het is een gevoel alsof mijn hele lichaam tintelt en reageert op dit wonder dat de Maan heet. Het is als kippenvel dat over je rug loopt, alsof al je haren op je lichaam recht overeind gaan staan. Op deze momenten besef ik pas de kracht die deze grote zilveren bol in de hemel heeft.
Ik kijk naar boven en zie haar. De maan. De zilveren bol aan de hemel, met haar zilveren licht die alles beneden op aarde een mysterieuze gloed geeft. Ik kan verdrinken in het kijken naar haar. Ze is als een moeder van licht die haar kinderen, de sterren, om haar heen heeft verzameld. Haar kinderen die ieder op zich een eigen verhaal vertellen en een eigen pad vormen, als een slinger van lichtjes aan die donkere hemel.

De maan is voor mij een van de kenmerken van Diana. Wanneer ik naar haar kijk voel ik haar kracht, die ook de kracht van Diana is. Wanneer ik op zo’n ochtend de maan zie en haar aanspreek, spreek ik daarmee Diana aan. Ik eer Haar en vereer haar. Ik eer Diana en eer de maan. Wanneer ik de volle maan zie dan zeg ik haar altijd gedag en prijs haar om haar majestueuze kracht en schoonheid, en wanneer ik een wens heb of iets wil vragen doe ik dat op deze momenten omdat ik voel dat er naar me word geluisterd. Vaak krijg ik antwoord terug uit de lucht. De wolken schuiven ineens voor de maan of juist weg, ik zie een vallende ster of er komt ineens een vogel voorbijvliegen, maar ik krijg antwoord en dat voelt fijn.

De maan is een belangrijk symbool in mijn beleving. Ik gebruik altijd een maan als symbool voor Diana. Wanneer ik kaarsenmagie doe zet ik dit symbool op de kaars om het die kracht van haar mee te geven. Ik gebruik de kracht van de maan tevens om dingen op te laden, zoals stenen, water, of mezelf tijdens een meditatie. Ik gebruik de kracht van de maan om mijn band met de Godin op te laden en me bewust te raken van haar kracht die altijd om me heen is.

Ik draag ook een maansteen bij me. Toen deze steen me voor het eerst had getrokken en ik deze had aangeraakt wist ik gelijk dat ik er een als ketting wilde dragen. Sindsdien zijn we onafscheidelijk en ben ik heimelijk verliefd op deze mooie steen. Wanneer het je eenmaal heeft betovert met zijn steeds weer verkleurende blauwe gloed ben je verkocht en verknocht. Ik heb ook een armbandje met 7 regenboogmaanstenen. Soms als ik dit armbandje draag laat ik de steentjes door mijn vingers glippen en bewonder de mysterieuze gloed die ze uitstralen. "Net als de maan aan de hemel" denk ik dan, en denk gelijk ook aan Diana; Godin van het Woud, Godin van de Dieren, Godin van de jacht, en Godin van de Maan….
Zo is dit wonder aan de hemel verweven in mijn leven en verweven in mijn doen, zijn en laten. Verweven in mijn hart en verweven in mijn ziel. Want ik twijfel er niet aan dat wanneer de kriebels door mijn lijf stromen mijn ziel word beroerd door haar kracht en ik de ware kracht van Diana voel.

Meer over de maan en maanfeesten

De Zon:

Liggend in het gras, mijn ogen dicht. Ik voel hoe de stralen van de zon mijn huid beroeren en hoe ik langzaam opwarm. Ik voel hoe een glimlach op komt. Het is een automatisme; wanneer de zon schijnt word iedereen vrolijker, en ik ook.
Ik richt me op en zie de heldere, lichtgevende schijf aan de hemel staan. Als ik om me heen kijk zie ik hoe de bloemen zich beginnen te openen in de warmte, hoe de natuur zich opmaakt voor de vrolijkheid van de lente en de zomer. Ik zie hoe mensen dapper hun sjaals thuislaten in de hoop op nog meer warmte. De lente is in aantocht, in afwachting van de zomer. Hét seizoen van de God, hét seizoen van de zon.

De zon… Zonder hem zou er geen leven op aarde zijn. Zo zie ik dit hemelwonder; als een levensbrenger. Een element waarmee we niet zonder kunnen. De warmte waarmee nieuw leven groeit, het licht dat vrolijkheid schenkt, het symbool dat de dag aanduidt, de tegenhanger van de maan.
De zon symboliseert voor mij de God. Samen met de maan als zijn vrouw, de Godin. De God die zijn zaad schenkt aan de aarde voor vruchtbaarheid zoals de zon haar stralen schenkt aan de aarde om leven te kunnen voortbrengen. De God die zich offert aan de aarde zoals de zon zich terugtrekt na een lange periode van warmte in de zomer.

Jullie hebben vast al gelezen dat ik vooral werk met de aspecten van de maan en van de Godin. Ook al gebruik ik de zon en de God maar weinig in mijn magie en hekserij, dat betekent niet dat ik de God en de Zon niet erken als een onderdeel van mijn visie op de hekserij. Ik erken wel degelijk dat ze er zijn en dat ze een wezenlijk onderdeel vormen van alles om ons heen. Want zonder mannelijk kan er geen vrouwelijk zijn en andersom. Zonder zon kan er geen maankracht zijn, zonder God geen Godin, want samen vormen ze de universele energie waarmee ik werk. En dus erken ik beide.

Lunadea, een website over Hekserij, Godin Diana, Stregheria, Magie en Kruiden