De helpende heks:
Als heks krijg ik vaak de vraag: kun jij me helpen? In het begin kreeg ik die vraag vaker dan nu. Mensen gaan ervan uit dat je je als heks altijd dienstbaar opstelt. Je hóórt mensen te helpen en dus vragen ze de meest rare dingen. Van: ‘hoe kun je een eksteroog wegkrijgen?’ tot aan ‘kun je ervoor zorgen dat mijn ex weer bij me terugkomt?’. Van ‘Ben ik een heks?’ tot aan ‘Kun je ervoor zorgen dat ik geen pech meer heb?’.
Veelal zijn de vragen erop gericht hun leven aangenamer te maken. Dat soort vragen geven me altijd een unheimisch gevoel, het idee dat mensen de makkelijke weg kiezen en iemand anders vragen om hun leven beter te maken, in plaats van er zèlf alles aan te doen om hun leven te verbeteren. Dat ze liever hun kop in het zand steken dan te zoeken naar een sprankje licht, zichzelf een schop onder de kont te geven en er gewoon voor te gáán. Maar aan de andere kant kan de e-mail ook een laatste strohalm zijn.

Aan woorden alleen kun je geen gevoel herleiden, zoals dat bij een persoonlijk gesprek wel het geval is. Toch ga ik meestal niet op dit soort e-mails in, gewoonweg omdat ik me niet in andermans zaken wil mengen. De hekseneed zegt immers ‘an ye harm none, do what ye will’. Dit geldt mijns inziens ook voor het helpen van anderen.
Nu zul je je misschien afvragen: als je iemand helpt, dan schaadt je toch niemand? Dat is maar de vraag, want de ander geeft toestemming door jou te vragen zijn/haar leven te vergemakkelijken maar als daar weer iemand anders bij betrokken is dan heeft díe daar geen toestemming voor gegeven.
Verder wil ik best af en toe een recept voor een kruidenmiddeltje doorgeven, maar niet als het over grote problemen gaat waarvoor ze beter een dokter kunnen raadplegen.
Al met al is het bij elke vraag weer afwegen of ik de juiste ben om hun te helpen, of ze dat beter zelf kunnen doen of bij iemand anders te rade moeten gaan.
Het helpen van mensen is dus niet zo gemakkelijk, en geholpen worden ook niet.