Woont hier een heks:
De deurbel gaat. Ik kijk op de klok en zie dat het 1900 uur is. Spitsuur! Manllief brengt net de kinderen naar bed en ik zit met mijn handen in het sop. Afwassen.
Toch waagt iemand het om juist op dit tijdstip op de stoep te staan. Het zal vast een collectant zijn, flitst het door me heen alvorens mijn handen af te drogen en alsnog de deur open te trekken.

"Hallo," Er staat een meisje/jonge vrouw op de stoep. Lang, slank, keurig opgemaakt, rode lippen, lang zwart haar en gemanicuurde nagels. Ik kijk haar wat bevreemd aan. Ze lijkt uit een tijdschrift gelopen te zijn en ik ken haar niet.
"Stoor ik?" vraagt ze netjes. Ik word wat nieuwsgierig, zie geen klappers of flyers, geen logo's op haar kleding en heb geen idee waarom ze hier staat.
"Dat ligt er aan," zeg ik, een slag om de arm houdend. Je weet het tegenwoordig nooit. Ze kan zomaar ineens over politiek gaan praten, in de hoop dat je ook SP gaat stemmen. Of zoiets.
"Woont hier een heks?" vraagt ze dan. Ik zie haar gespannen blik naar het maantje naast onze voordeur gaan. Deze vraag had ik niet verwacht!
"Ja, dat ben ik." Ik kijk haar vragend aan. "Hoezo?"
Dan komt het: ze was hier in de buurt en hoorde van kennissen dat er een heks in deze straat woonde. In het huis met het maantje naast de voordeur, en de zwarte muren in huis. "Het is niet pluis hoor!" hadden ze haar gewaarschuwd. "Die mensen zijn eng, duivels aanhangers, lopen altijd in het zwart en doen aan hekserij!" Toch had het haar nieuwsgierigheid gewekt en was ze polshoogte gaan nemen.
Nu deed er zomaar een normale jonge vrouw open, van haar leeftijd ongeveer, open en aardig, met kinderen, een keuken zonder afwasmachine, die zelf de afwas deed en ook gewoon in een spijkerbroek loopt.
Ik had haar inmiddels binnen uitgenodigd en een kopje thee ingeschonken.
"Zelf gemaakt?" vroeg ze, geïnteresseerd in haar kopje turend, op zoek naar theeblaadjes en andere substanties.
"Zelf gekocht!" Grap ik terug.
Heksen zijn ook maar gewone mensen...