Wild Food:
Nu het 's avonds al snel donker word gaan de gordijnen ook al vroeg dicht. Lekker knus en gezellig vind ik dat. Vooral wanneer buiten de regen tegen het raam tikt krijg ik een knus en huiselijk gevoel.
Hier en daar staat een schemerlampje aan en de tv staat op een serie die ik niet volg. dan gaat de telefoon. Mijn man neemt op en ik hoor hem zeggen "Ja, we zijn thuis. De tv staat aan. BBC...?"
Dan schiet me te binnen dat mijn vader iets had verteld over een serie op BBC op zondagavond 20:00 uur. ik kijk op de klok en zie dat het 5 over is. Vlug switch ik over naar BBC. Ik kijk daar anders nooit. Mijn Engels is wat roestig, maar dit wil ik niet missen: Wild Food van Ray Mears. De expert op het gebied van buitenleven met in dit programma de aandacht op het voedselgebruik in de oertijd. Hoe hebben onze voorouders gegeten?
Ray zoekt het uit, maar nog interessanter: hij probeert het uit!

Haast gebiologeerd zie ik hoe hij een hert schiet, vilt en de lever op een houtvuurtje gooit om gaar te laten worden. Een snack voor tussen het schoonmaken door. Erg voedzaam, aldus Ray.
Hij maakt een takkentent met een vuurtje waarin hij het aan repen gesneden vlees laat drogen. Hij verzamelt bessen en maakt er koeken van. Hij laat zien hoe je van een simpele ouderwetse ketel met deksel een oventje maakt, maakt een stoofpotje van stukjes vlees, verzamelde knollen en kruiden...
Dit is leerzaam! denk ik, en betreur het dat alle kruidennamen in het Engels zijn. "Wat graaft hij daar nu uit?" Haast met mijn neus op het beeldscherm probeer ik te herkennen welke plant het is. Maar helaas, er gaat geen belletje rinkelen.

Tegenwoordig is eten in grote hoeveelheden voorradig, en bovenal zeer makkelijk te verkrijgen. In plaats van met een graafstok de natuur in te moeten trekken loop je met je boodschappentasje naar de supermarkt en laadt binnen no time je karretje vol met allerlei lekkers. Groente, fruit, vlees, snoepgoed, eieren, melk, suikers... alles is te krijgen. Maar of dat nu zo goed voor ons lichaam is?
Ik houd van de oorspronkelijke manier van koken. Het knapperende vuurtje, buiten in de natuur, het bereiden van datgene dat op dat moment te vinden is... Het geeft me een gevoel van nostalgie en dicht bij jezelf staan. Terug naar de natuur en de oorsprong. Zoals eten vergaren bedoeld is.
Maar we zijn al veel te ver geëvolueerd om daar weer naar terug te gaan. En eerlijk gezegd is het voor mij ook al jaren geleden dat ik daadwerkelijk een broodje boven een vuur heb gebakken. Toch kijk ik met een soort weemoedig gevoel naar de beelden van Ray Mears die midden in een bos bij een keteltje met pruttelende stoofpot hazelnootjes zit te kraken.
Wat zou ik graag leren wat hij allemaal weet...